Amazing Grace

Als we donderdagochtend de bus uitstappen raken onze slippers de modder. In de straten van de dorpen rondom Berastagi bestaan sommige wegen alleen uit modder. We lopen met de hele groep een wijk in. De huizen zien er armoedig uit en het ruikt sterk naar riolering. De lucht is blauw en wordt schilderachtig mooi als de wolken samenkomen. We zijn op weg naar het huis van de ouders van ps Anton (de oprichter van het weeshuis).

Zijn vader heeft hartproblemen en is sinds kort uit het ziekenhuis ontslagen met het advies om veel bedrust te houden. Gilbert is gevraagd om voor genezing te bidden en het hele team is uitgenodigd om ook mee te gaan. Als we bij het huis aankomen, staat de moeder van ps Anton ons buiten op te wachten. In prachtige klederdracht groet ze ons vriendelijk. We trekken allemaal onze schoenen uit, lopen het huis in en zien vader op een matras in de woonkamer liggen. Hij komt een beetje overeind om iedereen een handje te kunnen geven.

Waar we kunnen zitten, gaan we zitten. We zitten op de bank, op de vloer, op stoepjes. Het huis is echt een thuis vol foto’s, gezellige matjes op de vloer, kleurrijke showgordijnen en een scooter links van de voordeur in de woonkamer. “Bedankt dat jullie hier naar toe zijn komen”, zegt de vader met trillende stem.

Zijn zoon, ps Anton, herhaalt wat hij zegt en Gilbert vertaalt naar het Nederlands. Zo horen we dat de vader voorganger is en drie van zijn kinderen ook. Een deel van zijn gemeente was gister op de conferentiedag aanwezig. “Ik kon niet komen dus ik ben blij dat jullie hier nu zijn.”

We gaan staan als Gilbert bidt voor genezing, voor vrede in het huis en voor Gods liefde. De aanwezigheid van God daalt neer. En wordt alleen maar sterker als Sharon het nummer Amazing Grace a capella inzet. De vrede waar Gilbert net voor bad, voelen we nu in de woonkamer.

Halleluja, is de reactie na de laatste noten. Vader doet zijn hand omhoog om te bedanken of misschien om God alle eer en glorie te geven. Zijn dochter, die de hele tijd achter hem heeft gezeten om hem te ondersteunen, zegt: na dit bezoek zal papa snel weer kunnen lopen. “Deze mensen zijn dienaren van God”, zegt ps Anton tegen zijn vader. “Dat u gauw weer mag spreken.”

Voordat we het huis verlaten, geeft iedereen vader nog een handje. Met tranen in zijn ogen en een lieve rustige uitstraling groet hij ons. “Dank u wel dat u bent geweest.”