Vrijheid om te aanbidden

Het geritsel van Bijbelpagina’s die worden omgedraaid is in de hele kerk te horen. Een menigte van zo’n 500 mensen luistert aandachtig als Gilbert een seminar geeft over aanbidding en lofprijzing. “We zijn hier gekomen om te helpen. Als we de principes van aanbidding beter begrijpen, worden we betere worshippers en leren we om beter samen te werken als een team”, vertelt hij aan de bezoekers.

We zijn uitgenodigd voor een conferentiedag om seminars, workshops en een concert te geven ter opbouw van de lokale gemeenten in Berastagi en omgeving. Berastagi ligt 70 kilometer ten noorden van Medan, waar we gister geland zijn. Na een lange reis zijn we opgehaald en afgezet bij ons hotel. De busrit van Medan naar Berastagi was hobbelig, maar zeker de moeite waard, want we doorkruisten prachtige landschappen met bergen, vulkanen en zelfs apen, die langs de weg zaten te chillen.

Verwachtingsvol
De conferentiedag is onder andere een initiatief van ps Anton, die eigenaar is van het weeshuis Bunga Bakung dat wij als gemeente steunen. Ps Anton heeft verschillende kerken in de regio samengebracht om aanbiddingsleiders, aanbidders, muzikanten en voorbedeteams meer te laten onderwijzen over lofprijzing.

De kerkzaal van GPDI Jemaat Immanuel zit bomvol met mensen uit de hele regio. Veel bezoekers komen uit de dorpen rondom Berastagi en zijn te voet naar de kerk gekomen. Ze zijn verwachtingsvol naar wat komen gaat.

Gilbert deelt in het Engels drie verschillende seminars over aanbidding. “Het is mijn droom dat wanneer mensen Gods aanwezigheid ervaren, ze niet ons zullen najagen, maar juist God zullen najagen”, deelt hij. “Als aanbiddingsleiders zijn we dienaren van God. Het gaat niet om ons. Het gaat allemaal om Hem. Het gaat er niet om hoe geweldig de muziek is die wij maken. Het gaat allemaal om de geweldige genade van Jezus in onze levens.”

De bezoekers glimlachen veel, kijken vriendelijk en maken aantekeningen in schriftjes. Als Gilbert ze iets vraagt, dan antwoorden ze hardop. En als hij grapjes maakt, dan lachen ze daar ook heel hard om. De sfeer is goed, open en vertrouwd. Gilbert wordt vertaald naar het Indonesisch en ook deze man komt helemaal los. Als Gilbert een gek dansje doet, doet hij dat ook gewoon.

Tijd voor de praktijk
Na het theoretische deel is het tijd voor de praktijk. De grote groep wordt in tweeën verdeeld. De zangers en mensen die geïnteresseerd zijn in zang blijven in de grote zaal, waar Sharon een workshop geeft. De drummers en bassisten worden gevraagd mee naar boven te gaan met drummer Joel en bassist Daniel.

Op weg naar boven glijden onze ogen van de trap door de ramen naar buiten. We zien veel armoede. We zien huizen die afgebrokkeld zijn. We zien afval op straat. We zien nood. Binnen de muren van de kerk is de veiligheid en vrijheid om te dromen over de toekomst. De elf enthousiastelingen krijgen uitgebreid uitleg over hun favoriete instrument.

De groep bestaat voornamelijk uit kinderen en tieners. Ze zijn verlegen, maar stellen ook wat vragen en sommige spelen zelfs zelf op de drum. Aan het eind vraagt Joel wie uit de groep weleens in de kerk drumt. Dan pakt Joel zijn tas, haalt daar twee drumstokken uit en geeft die aan de 16-jarige Adolf. Een kleine maar attente bemoediging zodat hij zijn hart blijft volgen. Vol blijdschap pakt Adolf de drumstokken aan. Hij glimlacht van oor tot oor. “Ik ben er heel blij mee”, zegt hij achteraf. “Het belangrijkste in de muziek is dat je luistert naar elkaar.” Dat hebben de geïnteresseerden deze middag zeker gedaan.

Nothing is impossible
We hopen dat iedereen is bemoedigd om God te blijven aanbidden in welke situatie iemand ook leeft. De situatie verandert misschien niet, maar ons perspectief wel, aldus Gilbert. Vanavond sluiten we de conferentiedag af met een concert in het hotel waar we verblijven.