In de bergen, door de dalen

De achttien kinderen van het weeshuis Bunga Bakung zijn net aan ons voorgesteld. Voor ons staan toekomstige artsen, presidenten, soldaten, zakenlui, politiemannen en voorgangers. Wij krijgen de eer om te bidden voor deze kinderen, om ze te bemoedigen en om ze lief te hebben. Dat raakt niet alleen de kinderen, maar ook het team.

Ieder teamlid is bij een kind gaan staan of knielen om voor hem of haar te bidden. Buiten regent het pijpenstelen, maar binnen regent het de warme liefde van God. Die liefde van Jezus is eerlijk gezegd niet in woorden of beelden uit te drukken. Die liefde kan je alleen maar ervaren. En als het moment daar is, word je overladen, je beker vloeit over. Die pure liefde is zo sterk. Binnen een paar minuten huilen niet alleen de kinderen, ook het team is zichtbaar emotioneel en kan haar tranen niet bedwingen. Gods liefde stroomt via gebed, via knuffels, via kusjes op voorhoofden. Gods liefde accepteert ieder kind.

Wij geloven dat God een bijzonder plan heeft voor ieder weeskind. Hij heeft dromen in hun hart gelegd. Dromen om het onmogelijke te bereiken en om vast te houden aan Zijn ware liefde. De kinderen zijn jong, maar hebben al veel en heftige situaties meegemaakt. In de bergen, door de dalen, hebben zij geleerd wie God is. “Wij geloven in jullie”, zegt Gilbert, als hij ze bemoedigt vlak voordat we voor ze bidden. “Wij staan naast jullie. Het maakt niet uit wat jullie achtergrond is, jullie toekomst is schitterend. God de Vader houdt van jullie. Onthoud dat altijd. Zijn liefde verandert alles. Maar zet wel door, geef niet op. Please don’t let go.”

Toewijding en passie
Het weeshuis Bunga Bakung bestaat 10 jaar. Over de hele periode zijn 90 kinderen opgegroeid binnen het weeshuis. Ps Anton en zijn vrouw zijn het weeshuis gestart met een droom om kinderen op te vangen. Koste wat het kost. Toen zij geen geld meer hadden, hebben ze zelfs hun trouwringen verkocht. Hun toewijding is zichtbaar. Hun passie is aanstekelijk. Hun liefde voor de kinderen is immens.

Het echtpaar heeft zelf drie kinderen en behandelt haar eigen kinderen en de weeskinderen gelijk. Op dit moment telt het weeshuis 18 kinderen, in de leeftijd van 5 tot 16 jaar. Wij als kerk ondersteunen ps Anton in van alles dat nodig is. Zo staat er buiten op het terrein een re:connect Haarlem watertank, zodat er altijd voldoende en schoon water is.

Onophoudelijk
De 5-jarige Sari (de benjamin van het weeshuis) zit een hele tijd bij zangeres Liesbeth op schoot. Liesbeth houdt haar vast en knuffelt haar. Als Sari naar voren gaat om te zingen, horen we haar verhaal. Zij en haar oudere zus hebben geen ouders meer. Hun moeder is vier maanden geleden overleden. Kort na de begrafenis zei ze dat ze graag wilde zingen. Ook nu wil ze een lied in haar eigen taal zingen. Speciaal voor ons. Als ze de eerste noten inzet, beginnen de ogen van Liesbeth te tranen. Onophoudelijk.

Veel kinderen hebben hun ouders verloren. Sommige ouders hebben hun kind achtergelaten in het weeshuis om zelf naar een andere regio te verhuizen. André zit bijvoorbeeld nu drie jaar in het weeshuis. Zijn vader is overleden. Zijn moeder is ‘heel erg arm’. Krisman komt uit Atjeh. “He is the kindest kid here”, glimlacht ps Anton. “Hij kan alles verkopen.” Plotseling zijn dit niet zomaar prachtige kinderen. Plotseling zien wij als team hun leven voor ons. Waar ze vandaan komen, wat ze hebben meegemaakt, hoe ze uitreiken naar God.

Puur en oprecht
Schrijfster Marina bidt voor Christine. Heel bescheiden staat Christine met haar ogen dicht en handen gevouwen. Marina houdt haar vast en bidt in het Nederlands. Christine bidt zelf ook mee, ontvangt wat God voor haar heeft en doet geen enkel ogenblik haar ogen open. Het geloof van de kinderen is zo puur en oprecht. Dat inspireert. We bidden niet alleen voor de weeskinderen, ook de kinderen uit de buurt die gekomen zijn ontvangen gebed en liefde.

We blijven langer dan gepland bij de kinderen, zodat we nog lekker met ze kunnen spelen en dansen. In een grote kring staat steeds iemand anders in het midden, die een dansje voordoet. De rest van de groep doet het dansje na. Het wordt alsmaar gekker en gezelliger. Alsof het dansen een ontlading teweegbrengt. Bij de kinderen, maar vooral ook bij het team, dat alles heeft gegeven om deze kinderen te dienen.

Betalen met gebed
We eten nog met elkaar: kip en rijst met een beetje sambal. Daarna is het echt tijd om afscheid te nemen. Elsie bedankt ons door de microfoon. “Ik ben blij en gezegend door God. Ik ben blij want jullie zijn hier en zorgen voor ons. Wij kunnen niets teruggeven, maar wij zullen betalen met gebed. We bidden dat jullie succesvol worden en gezegend worden door God.” Als we in de bus zitten staan alle kinderen buiten om ons uit te zwaaien. We zwaaien totdat we ze niet meer kunnen zien.

In de bus praten we na over al onze ervaringen, de intensiteit van de verhalen, de kracht van Gods liefde. We hebben een hele bijzondere tijd gehad in het weeshuis. Deze dag zullen we nooit meer vergeten. En de kinderen hopelijk ook niet.

Life is not to get something, life is to become something. Live a fruitful life” (via ps Anton).