Geloof als een mosterdzaad

We reizen vandaag van Medan naar Jakarta. Ps Anton en zijn vrouw van het weeshuis Bunga Bakung rijden Gilbert en Sharon naar het vliegveld. De voorgangers van Harvest Church Medan rijden de rest van het team naar het vliegveld.

Onderweg komen we typische Indonesische taferelen tegen in het verkeer. De scooters rijden werkelijk overal. Kris kras rijden ze tussen al het andere verkeer door. Soms snijden ze auto’s af. Ook die van ons, dan remmen we hard en wordt er getoeterd. Veel auto’s rijden ook gewoon door als het stoplicht op rood staat, alsof dat mag van de politie. Zowel Gilbert en Sharon zijn blij dat ze zelf niet hoeven te rijden. “Ik zou hier alleen maar met een tank kunnen rijden”, grapt Gilbert.

God vergeet ons niet
Ps Anton zit achter het stuur en benut de laatste uren om goede gesprekken te voeren met de voorgangers van re:connect. Het bezoek van het team aan het weeshuis heeft hem erg goed gedaan. “Ik had een contract om twee keer per week te preken op de radio. Maar dat is vorige maand beëindigd. Ik had toen geen idee wat ik zou gaan doen. Tijdens het concert zeiden jullie dat jullie speciaal voor de kinderen in het weeshuis zijn gekomen. Dat was zo’n bemoediging voor mij”, zegt hij eerlijk. “God is ons helemaal niet vergeten.”

Ook de preek van Gilbert (tijdens het concert bij Harvest Church Medan) over dromen en doorgaan heeft ps Anton geraakt. “Het was allemaal voor mij. We gaan door met dit werk. Ik hoef niet zo’n groot geloof te hebben, al is het maar zo klein als een mosterdzaad.”

Als we voor een stoplicht staan wordt er water verkocht. Links van ons zien we een gigantische begraafplaats achter groene poorten liggen. Verderop langs de weg is veel leven. Overal zijn mensen op de been. Verschillende winkels sieren het straatbeeld. Van fruitmarktjes tot bezinepompen en kappers. Alles gebeurt langs de weg.

Twee belangrijke connecties
“Het werk dat jij met je familie doet is inspirerend”, zegt Sharon tegen ps Anton. “Ik heb er zo van genoten om jullie als één grote familie samen te zien. Mijn complimenten. Het is vast niet altijd eenvoudig, want de kinderen hebben verschillende achtergronden en dragen veel pijn met zich mee.” Gilbert is het daarmee eens. “De twee belangrijkste connecties zijn die met God en met je familie. Die connecties laten zien dat je een goede connectie met mensen hebt.”

We zijn dankbaar voor het werk dat ps Anton samen met zijn vrouw doet. We zijn geïnspireerd en hebben erg genoten van hun liefde voor alle weeskinderen van Bunga Bakung. Voordat we afscheid nemen zegt ps Anton nog: “Jullie zijn nog niet eens weg of de kinderen vragen al wanneer jullie weer komen.”