Tevreden met weinig

“Ik ben blij met mijn leven”, zegt de vader van vier jongens in hun huisje. Hun thuis is een klein stenen huis met een keuken, badkamer en woonkamer. In de woonkamer staat een groot matras tegen de muur. Het hele gezin slaapt op dat matras. De televisie staat aan en de fan blaast wind in het warme huis. We zitten in een huis van een Compassion familie die in de sloppenwijk van Jakarta woont.

De skyline van Jakarta hebben we achter ons gelaten. Vanuit de bus zien we het landschap en de infrastructuur langzaam veranderen. Totdat we uitstappen naast de sloppenwijk. Het laatste stukje naar de huizen lopen we. Langs plassen, afval, over een gammele brug en door smalle steegjes. De huizen zijn dicht op elkaar gebouwd. De was hangt bij veel huizen buiten aan de waslijn. Sommige plafonds lijken ingezakt.

Het team is verdeeld in twee groepen van vijf. De eerste groep zit naast de vader en zijn zoontjes op de grond. De andere helft van het team is bij een tweede gezin op bezoek. Later horen we dat het tweede gezin heel veel wateroverlast had met de vele regenbuien die Jakarta de laatste dagen heeft gehad.

Bij het eerste gezin zit de jongste zoon Febriano bij zijn vader opschoot. Slechts één van de kinderen zit in het Compassion project, net twee maanden. “We zijn blij met Compassion”, zegt de vader, die als enige werkt. Hij beantwoordt rustig de vragen van het team. Hij glimlacht veel en knuffelt zijn zoon. Zijn vrouw ontmoeten we een paar minuten later als ze met zoon Ariat thuiskomt. Alle schoenen en slippers worden uitgedaan bij de voordeur, waar een kleedje van Thomas de Trein ligt.

Overal in het huis ligt zeil. Aan één van de muren hangt een grote foto van Jezus met een baby foto erbij. Dankzij de regering is er nu water en elektriciteit in het huis. In de toekomst worden er appartementen gebouwd waar de gezinnen het eerste jaar mogen wonen zonder huur te betalen.

Voordat we weggaan, wil Gilbert graag nog voor het gezin bidden. Ze vouwen hun handen, sluiten hun ogen en buigen hun hoofd. Gilbert spreekt een zegen uit over het gezin, bidt voor alle kinderen en bemoedigt de ouders. Bij afscheid groeten we het hele gezin met een hand. Vader zegt nog: “Dank jullie wel dat jullie naar ons huis zijn gekomen”.

De woonomstandigheden van deze mensen komen binnen bij het team. Zij wonen dag in dag uit in deze wijk. Luxe kennen ze eigenlijk niet, maar tevreden, dankbaar en blij zijn ze wel. Omdat ze elkaar en Jezus hebben. Door smalle steegjes en over het gammele bruggetje lopen we terug naar de bus.