Gods beloften zijn ja en amen

Een huiskamerdienst in Tomohon

Door donkere steegjes lopen we naar het huis van een gemeentelid van GPDI Tomohon. Gilbert is uitgenodigd om zondagavond te spreken op een 72ste verjaardag. Een verrassing want we dachten dat hij zijn laatste preek van de reis in de ochtend had gesproken.

De voorganger gaat voor ons uit om de weg te wijzen. “Aw we gaan naar een Robinson huis”, zegt Liesbeth als we de trap van het prachtige houten huis oplopen. Een welkomstcomite staat klaar om ons te verwelkomen. We stappen binnen in een woonkamer met witte kanten gordijnen en roze showgordijnen. Aan de wand hangen foto’s van het gezin. Twee foto’s van bruiloften en een babyfoto. 

Er staan vijf rijen van zes groene plastic stoelen. Het team neemt plaatst op de eerste twee rijen. Daarvoor staat nog een keyboard en de preekstoel staat buiten op de serre. Iedereen kijkt dus door de deur naar de aanbiddingsleider, want we beginnen deze dienst met swingende nummers. Het team beweegt enthousiast mee en we voelen de houten vloer een beetje meedeinzen.

De jarige bedankt het team hartelijk voor de komst van het team uit Nederland. Zijn vrouw deelt ook nog wat woorden. “Wij geloven dat we allemaal met elkaar verbonden zijn door de liefde van Jezus. Niet vanwege een verjaardag, maar alles vanwege de Heer. Ik ben heel blij en dankbaar.” Het echtpaar, met hun aanwezige dochter, zingt nog een nummer over de genade van God, voordat Gilbert plaatsneemt achter de preekstoel. 

“Dit is de eerste keer dat ik spreek op een verjaardag”, zegt hij. Buiten zitten meer mensen dan binnen dus Gilbert spreekt ook regelmatig naar buiten. Zijn – inmiddels – vaste vertaler pastor Coral is ook weer van de partij.

Gilbert spreekt over het leven van Abraham. Hij was 75 jaar toen hij de belofte kreeg van God. “Als God je een belofte geeft, moet je erop wachten. Zelfs als het voelt alsof Jezus je voorbij is gelopen.” Gilbert is de jarige even kwijt. En kijkt goed over de railing naar beneden. “O we hebben hem gevonden, we kunnen weer verder”, lacht hij.

Veel beloftes gaan dood omdat we niet willen wachten, maar Abraham wachtte wel. “Dat is wat ik jou wil meegeven”, zegt Gilbert terwijl hij de 72-jarige man aankijkt. “Word niet moe om te wachten, want als God iets beloofd zal het gebeuren. Verlies de hoop niet, want God is trouw.”

Na de dienst genieten we nog van van de gastvrijheid van de jarige en worden we getrakteerd op een heerlijk diner met rijst, vis, kip en zoveel meer.

Robinsons huis