Gods beloften zijn ja en amen

Een huiskamerdienst in Tomohon

Door donkere steegjes lopen we naar het huis van een gemeentelid van GPDI Tomohon. Gilbert is uitgenodigd om zondagavond te spreken op een 72ste verjaardag. Een verrassing want we dachten dat hij zijn laatste preek van de reis in de ochtend had gesproken.

De voorganger gaat voor ons uit om de weg te wijzen. “Aw we gaan naar een Robinson huis”, zegt Liesbeth als we de trap van het prachtige houten huis oplopen. Een welkomstcomite staat klaar om ons te verwelkomen. We stappen binnen in een woonkamer met witte kanten gordijnen en roze showgordijnen. Aan de wand hangen foto’s van het gezin. Twee foto’s van bruiloften en een babyfoto. 

Er staan vijf rijen van zes groene plastic stoelen. Het team neemt plaatst op de eerste twee rijen. Daarvoor staat nog een keyboard en de preekstoel staat buiten op de serre. Iedereen kijkt dus door de deur naar de aanbiddingsleider, want we beginnen deze dienst met swingende nummers. Het team beweegt enthousiast mee en we voelen de houten vloer een beetje meedeinzen.

De jarige bedankt het team hartelijk voor de komst van het team uit Nederland. Zijn vrouw deelt ook nog wat woorden. “Wij geloven dat we allemaal met elkaar verbonden zijn door de liefde van Jezus. Niet vanwege een verjaardag, maar alles vanwege de Heer. Ik ben heel blij en dankbaar.” Het echtpaar, met hun aanwezige dochter, zingt nog een nummer over de genade van God, voordat Gilbert plaatsneemt achter de preekstoel. 

“Dit is de eerste keer dat ik spreek op een verjaardag”, zegt hij. Buiten zitten meer mensen dan binnen dus Gilbert spreekt ook regelmatig naar buiten. Zijn – inmiddels – vaste vertaler pastor Coral is ook weer van de partij.

Gilbert spreekt over het leven van Abraham. Hij was 75 jaar toen hij de belofte kreeg van God. “Als God je een belofte geeft, moet je erop wachten. Zelfs als het voelt alsof Jezus je voorbij is gelopen.” Gilbert is de jarige even kwijt. En kijkt goed over de railing naar beneden. “O we hebben hem gevonden, we kunnen weer verder”, lacht hij.

Veel beloftes gaan dood omdat we niet willen wachten, maar Abraham wachtte wel. “Dat is wat ik jou wil meegeven”, zegt Gilbert terwijl hij de 72-jarige man aankijkt. “Word niet moe om te wachten, want als God iets beloofd zal het gebeuren. Verlies de hoop niet, want God is trouw.”

Na de dienst genieten we nog van van de gastvrijheid van de jarige en worden we getrakteerd op een heerlijk diner met rijst, vis, kip en zoveel meer.

Robinsons huis

Springen voor Jezus

Bijna alle stoelen in de gemeente GPDI Tomohon zijn leeg. De blauwe stoelen staan schots en scheef in de zaal. De bezoekers die er tijdens de preek van Gilbert nog op zaten, staan nu vooraan te springen en te dansen bij het podium.

Gilbert wilde graag bidden voor de leiders van het Compassion project en vroeg daarom ook alle tieners en kinderen uit het programma om naar voren te komen en achter de leiders te gaan staan. Een bijzonder en krachtig moment. De avond ervoor bad Gilbert met de voorgangers uit de gemeente speciaal voor de kinderen uit het Compassion project. Veel kinderen zijn toen al aangeraakt door de Heilige Geest.

Mighty To Save
Op de laatste avond gaat iedereen helemaal los. Zowel jongeren als volwassen laten zich gaan. Voor Jezus. Tijdens de reggaeversie van Mighty To Save pakt iedereen een tissue om van links naar rechts mee te zwaaien.

Een klein jongetje springt zo hoog als hij kan, soms gaat hij even zitten om uit te rusten. Met zijn tissue haalt hij wat zweetdruppels van zijn voorhoofd. Dan staat hij weer op om verder te springen. Hij probeert net zo hoog te springen als de grotere jongens om hem heen. Hij houdt iedereen goed in de gaten, pakt dan nog een tissue en gooit beide handen de lucht in. Zo zijn er nog veel meer kinderen die zichtbaar genieten. Uiteindelijk staat iedereen met het team op het podium te springen voor Jezus.

Geloven in wonderen
Eerder op de avond vertelde Gilbert dat Jezus kracht geeft om op het water te wandelen. Hij bad voor verschillende mensen voor genezing. Eén vrouw die verlamd was aan haar linkerzijde liep naar voren. Toen Gilbert voor haar had gebeden kon ze haar voet weer optillen. Dat is de kracht van het kruis. Jezus was gebroken voor ons, zodat wij weer heel kunnen worden in Zijn aanwezigheid.

De tieners van het Compassion project hebben de hele de dienst weer geweldig verzorgd. Van aanbidding tot gebed. “These guys can rock”, zei Gilbert. “Ik ben trots om een ambassadeur van Compassion te zijn. Ik geloof dat het beste voor deze jongeren nog voor hen ligt.”

Levensveranderende liefde

We hebben de afgelopen dagen veel gediend bij GPDI Tomohon, waar we zowel de lokale kerk als kinderen uit het Compassion project hebben mogen inspireren. We gaven seminars en workshops over aanbidding. “It was amazing to be here”, zei Gilbert achteraf.

Sinds woensdagmiddag zijn we in Tomohon, ten zuiden van Manado op het eiland Noord-Sulawesi. Donderdag zijn we begonnen met het verzorgen van seminars en workshops. Een kleine twintig man vult de gemeente. De hele dienst wordt gedraaid door tieners. Later horen we dat dat tieners zijn van het Compassion project. Veel tieners uit de omgeving kerken trouw bij GPDI.

Een hele zenuwachtige vertaler staat naast Gilbert op het podium. Er was namelijk geen vertaler geregeld dus is een jongen uit het publiek gevraagd om te vertalen. Hij vindt het zo spannend, maar Gilbert stelt hem gerust en bemoedigt hem. “Ik ben Engels nog aan het leren”, fluistert hij bijna.

De deuren van de kerk staan open, dus we horen auto’s voorbijkomen, paard en wagen komt voorbij en heel wat getoeter. We horen ook nieuwe mensen binnenkomen en gaan zitten. Als we ons aan het eind omdraaien zijn een stuk meer stoelen gevuld dan toen Gilbert startte.

“Het gaat met aanbidding niet om ons. Wij zijn niet belangrijk. Het gaat allemaal om God en Zijn aanwezigheid. Het gaat niet om onze talenten. Het gaat allemaal om Hem en zijn liefde en genade”, spreekt Gilbert iedereen toe. Daar gaat deze hele zendingsreis #FREEDOMtour in feite om. Het gaat niet om ons en wat wij kunnen; het gaat juist om Jezus en Zijn liefde. We hopen daarom ook dat mensen aangeraakt worden door die levensveranderende liefde.

Hoe zenuwachtig de vertaler eerst ook was, aan het eind is hij een stuk meer ontspannen en spreekt hij vlotter. “Je bent nu vrij”, glimlacht Gilbert aan het eind van de seminar. Toen er gevraagd werd wie er kon vertalen, durfde niemand op te staan. Iedereen was bang, maar deze jongen stond wel op en ging ervoor. Hij liet zich niet ontmoedigen of uit het veld slaan. Hij heeft Gilberts hele seminar vertaald, zodat het publiek alles goed heeft meegekregen.

De workshops die daar opvolgen worden gegeven door Sharon, Daniel, Jordy, Stef en Joel. Gitarist Jordy vertelt wat belangrijk is als het gaat om spelen in een band. “Blijf altijd nederig en help elkaar. Voor God spelen is de grootste eer.” Daniel vertelt waarom hij ooit heeft gekozen om bassist te worden. “Een dwaze man bouwt zijn huis op het zand, maar een wijze man bouwt zijn huis op de rots. Het gaat om het fundament. Een nummer bouw je ook op een fundament. Bas en drum zijn de fundamenten van een nummer. Een bas verbindt instrumenten met elkaar en is zowel ritmisch als melodieus.”

Iedereen die een workshop geeft, vertelt trots over zijn of haar discipline. We hopen dat we de jongeren nieuwe tools hebben kunnen aanreiken om verder te groeien en om nog beter te worden in wat ze het liefste doen.

Door God gegeven talent

In een groep van zo’n twintig jongeren valt ze gelijk op. Ze geeft het team van de #FREEDOMtour namelijk niet ‘gewoon’ een handje, zoals alle andere tieners dat doen. Ze geeft een handshake of een box en wiebelt daarna haar vingers. Haar Indonesische naam begrijpt niemand. “Noem me Grace”, zegt ze in het Engels tegen ons. Dit verhaal gaat over de 15-jarige Grace, één van de vele gezichten die wij hebben ontmoet op de Cahava School of Music Bangsa.

Grace is één van drie bassisten die de school telt. We komen er snel achter dat ze veel talent heeft. Ze is opgewekt, lacht bijna constant en houdt van gezelligheid en gekkigheid. Ze is stoer, maar ook zacht en lief. Ze voelt zich snel op haar gemak bij het team. Als het muziekteam op het podium een voorproefje geeft, staat Grace helemaal vooraan. Onze bassist Daniel speelt een solo en ze geniet er zichtbaar van. Alsof talent, talent ontdekt.

Ze is blij en dankbaar dat ze van Daniel mag leren. “Als hij praat, valt mijn mond de hele tijd open”, vertelt ze. Met haar hand doet ze voor hoe ze haar mond weer dichtduwt als dat gebeurt. De verschillende disciplines gaan voor de workshop uit elkaar. Daniel neemt de drie bassisten mee naar een lokaal in de school. Er zijn niet voldoende vertalers, dus vraagt hij of Grace kan en wil vertalen. “Ja, dat lukt wel hoor.” En zo geschiede het, Grace luistert aandacht naar Daniel en vertaalt voor haar twee mannelijke medebassisten.

“We gaan Still spelen”, zegt Daniel tegen de leergierige leerlingen. “Kennen jullie dat nummer?” Grace schudt eerst van nee, maar als ze de melodie hoort, komt ze daar snel op terug. “Oh ja, die ken ik wel, haha.” Daniel vraagt of ze het nummer kunnen spelen. Grace bevestigt en krijgt van Daniel het basgitaar aangereikt. Rustig aan begint ze te spelen. Hij geeft wat aanwijzingen over de noten die gespeeld zullen worden. Zonder moeite pakt ze op wat hij zegt en volgt ze zijn aanwijzingen. Als ze het hele liedje gespeeld heeft, zet ze het instrument weer op zijn standaard. “This is my baby”, lacht ze.

Grace speelt twee jaar basgitaar, maar het lijkt alsof ze al veel langer speelt. Daniel ziet een groot talent in haar en wil haar zoveel mogelijk tools meegeven. Als hij de akkoorden van het nummer Still op het whiteboard schrijft, pent Grace hard mee. Soms stopt ze plotseling en heeft ze zin om te praten: “Wow. He is so tall.” Marina legt haar uit dat in Nederland veel mensen lang zijn. Ze staat op, gaat achter Daniel staan en kijkt omhoog. Als Daniel zich om draait, kan hij alleen maar glimlachen. Grace gaat weer zitten en pent de laatste akkoorden op papier.

Eind van de dag geeft het team een concert voor de lokale schoolkinderen en de leerlingen van de muziekschool. Grace staat eerst halverwege, maar beweegt zich al snel naar voren. Daar springt ze zo hoog als ze kan, ze moedigt anderen aan om ook mee te springen en te dansen. Ze is nog blijer dan toen we de eerste dag binnenkwamen en ze ons op originele wijze begroette. Muziek verbindt niet alleen harten, muziek en zeker aanbiddingsmuziek, geneest ook harten en brengt Gods vreugde waar geen mens kan komen.

Na het optreden, worden nog enkele foto’s gemaakt met het team. Grace staat heel trots voor Daniel. In twee dagen heeft ze hem helemaal in haar hart gesloten. Als de fotograaf wil dat iedereen een andere plek opzoekt, maakt ze grappen dat ze eigenlijk nergens anders wil staan. Toch schuift ze een beetje op. Als ze zich na de foto omdraait, geeft ze Liesbeth en Marina een knuffel. “See you later”, zegt ze nog. Daarna worden lange rijen gevormd, zodat iedereen het team een handje kan geven. Was ze eerst nog zo opgewekt, nu is ze dat een stuk minder. Ze kijkt ons amper meer aan, geeft haar coole handshake en verdwijnt in de massa. Het raakt ons.

Een jong meisje, vol talent en potentie, woont in één van de armste wijken van Jakarta. Het Compassion project geeft kinderen zoals Grace de kans zich verder te ontwikkelen. We zijn dankbaar en ontroerd dat wij daar hopelijk een bijdrage in hebben kunnen leveren. Daniel: “Ik nam Grace de eerste dag nog even apart om haar te zeggen dat ze echt een door God gegeven talent heeft.”

Meer dan dankbaar

De tweede dag op de Cahava School of Music Bangsa was nog mooier dan de eerste dag. Na de hele dag workshops te hebben gegeven, hebben we dag twee afgesloten met een concert voor de leerlingen en kinderen van een lokale school. “We zijn meer dan dankbaar”, zegt Gilbert tegen iedereen in de zaal.

De verschillende disciplines gaan ‘s ochtends in groepen uiteen. De zangers gaan met Sharon, Liesbeth en Inge mee, de enige pianiste met Stef, de drummers met Joel, de bassisten met Daniel en de gitaristen met Jordy. Tijdens de workshops wordt dieper ingegaan op bijvoorbeeld tempo, ritme en muziekgenres. Er is ruimte om vragen te stellen en er is meer persoonlijke aandacht voor de ontwikkeling van iedere leerling. Ook wordt het nummer Still geoefend, want dat wordt eind van de dag aan iedereen ten gehore gebracht.

Rustig beginnen
De zes drummers staan allemaal rondom het drumstel. Ze hebben hun drumstokken vast. Als Joel een oefening voor doet, maken hun drumstokken hetzelfde ritme als Joel. Ze observeren, luisteren en spelen het na op hun benen. Joel geeft de drummers verschillende oefeningen om hun talent naar een hoger niveau te tillen. Iedere leerling krijgt de kans om zelf achter het drumstel plaats te nemen.

Sommige leerlingen hebben zoveel talent dat ze de oefeningen gelijk door hebben. “Jij mag niet meer spelen”, grapt Joel tegen de één van de drummers die het heel goed doet. De hele groep moet vreselijk lachen. Joel bemoedigt iedere leerling en geeft tips. “Het is belangrijk om rustig te beginnen. Je moet iedere noot horen die je speelt.” Voor sommige drummers is dat lastig, die willen gelijk heel hard en snel spelen. “Begin langzaam, daarna kan je versnellen.”

Zachtjes huilen
Ook pianiste Najunda, die van Stef leert, speelt bijna eenvoudig met hem mee. Ze is 14 jaar en speelt inmiddels 7 jaar piano. Daarnaast speelt ze ook viool en wellicht nog andere instrumenten. Ze is erg leergierig. Om alles uit haar te halen, kiest Stef er voor om over tekstbeleving te praten. Samen nemen ze de tekst van het nummer Still door en praten ze over de betekenis van de woorden. Plotseling komen deze woorden van waarheid bij haar binnen en begint ze zachtjes te huilen. Bij Stef gebeurt hetzelfde.

Zijn geweldige wonderen
Met alle aanbiddingsleiders gaat Gilbert in gesprek over wat aanbidding leiden nu precies is. Voor hem zitten zangers en leerlingen die verschillende instrumenten bespelen. Ze luisteren aandachtig, zitten op het puntje van hun stoel en doen actief mee met het gesprek. Gilbert stelt ze vragen, waar ze vlot op reageren.

“Als aanbiddingsleiders dragen wij de aanwezigheid van God met ons mee. Het heeft niets te maken met een optreden”, maakt Gilbert hen duidelijk. “Het gaat erom dat we mensen tijdens de dienst in Gods aanwezigheid leiden. We willen ook iets proclameren. Proclaim His awesome wonders!”

Onder de indruk
In de lokale kerk bij het Compassion project wordt de dag afgesloten met een concert voor alle leerlingen en kinderen van de school. Ze springen, dansen en doen Caribische dansjes op de reggaeversie van Mighty To Save. De voorganger bedankt iedereen uit het team individueel en persoonlijk. “We felt really inspired by you.”

Niet alleen de voorganger is dankbaar, ook wij zijn dat. Gilbert: “Het was voor ons echt een eer om hier te zijn.” Hij bedankt de voorgangers, de muziekdocent en de talentvolle leerlingen. “Blijf vooral muziek maken. Jullie zijn zo’n zegen voor ons geweest. Wij zijn onder de indruk van jullie talent en van jullie hart.”

Dan springt Gilbert van het podium af, de muzikanten spelen nog het nummer We Are The Free. Gilbert maakt funny faces met de kinderen en springt enthousiast en ritmisch met ze mee. “Als we konden, hadden we jullie allemaal mee naar Nederland genomen”, zegt hij als de muziek echt afgelopen is. “Be the best you can be!

Muziek verbindt harten

“Ladies and gentlemen”, zegt bassist Daniel enthousiast tegen iedereen in de zaal. “Give a big hand to the band!” De tieners van het muziekproject van Compassion in Jakarta gaan los. Ze hebben de afgelopen uren geleerd van de #FREEDOM band en brengen nu de theorie in de praktijk. “You guys are amazing”, glundert Gilbert na afloop. 

We hebben vandaag een Compassion project bezocht, waarbij we muziek workshops hebben gegeven aan pakweg 20 kinderen van 12/13 jaar. We zijn te gast bij Cahaya School of Music Bangsa. Een alternatieve middelbare school. Voornamelijk een school voor creatief talent. De leraar heeft de leerlingen heel veel aangeleerd. Al een tijd zitten ze echter op hetzelfde niveau, omdat ze onvoldoende tools hebben om verder te komen. Daar hopen wij een bijdrage in te kunnen leveren.

Het dak gaat er al vrij snel af. De tieners begroeten ons met een traditioneel nummer over Indonesië. Een groot deel van de jongeren bespeelt meerdere instrumenten. Eenvoudig wisselen ze de instrumenten met elkaar af. Het valt gelijk op dat etnische instrumenten gemixt worden met moderne instrumenten. Een combinatie die heerlijk swingt.

Kippenvel
Het team geniet zichtbaar, maakt filmpjes en foto’s. Daarna is het de beurt aan het team van de #FREEDOMtour om hun muzikaliteit te showen. Ze kiezen voor het gospelnummer My Desire van Kirk Franklin feat Fred Hammond. De tieners staan voor het podium, klappen enthousiast mee en worden werkelijk wild als er solo’s worden gegeven.

Als Daniel speelt, valt de mond van bassiste Grace van het Compassion project open. Ze maakt met haar rechterhand een vuist en zet die tegen haar mond. Zo goed vindt ze het. Daarna blaast drummer Joel echt het dak eraf. De zes drummers worden helemaal gek. “We kregen kippenvel”, zeggen veel jongeren als het team uitgespeeld is.

Met alles dat je hebt
Tijdens het praktische gedeelte van de workshop wordt de groep verdeeld. De vijf drummers gaan met Joel mee, de drie bassisten met Daniel, de enige pianiste met Stef, de twee gitaristen met Jordy en de vier vocals met Sharon. In korte tijd leren ze de talenten van de hoed en de rand. Sommige tieners pakken de tips heel snel op. “Practice with everything you have”, enthousiasmeert Joel de drummers. Hij doet voor hoe hij oefent en wat hij daarvoor gebruikt, de vloer bijvoorbeeld of desnoods zijn bovenbenen.

Het nummer ‘God is the strength of my heart’ wordt aan het eind van de middag door de leerlingen gespeeld met alle tips van het team. “Jullie passie en bereidheid om te leren is inspirerend”, vertelt Gilbert na het daverende applaus. “Het is een eer voor ons om hier te zijn.” En goed nieuws, want morgen zijn we er weer om nog meer fijne kneepjes van het vak aan te leren. Volgens mij gaan wij ook veel van hun leren trouwens. “Ik vond het echt heel gaaf”, zegt Daniel na het optreden.

My desire is to please You
To be more and more like Jesus
– My Desire

Tevreden met weinig

“Ik ben blij met mijn leven”, zegt de vader van vier jongens in hun huisje. Hun thuis is een klein stenen huis met een keuken, badkamer en woonkamer. In de woonkamer staat een groot matras tegen de muur. Het hele gezin slaapt op dat matras. De televisie staat aan en de fan blaast wind in het warme huis. We zitten in een huis van een Compassion familie die in de sloppenwijk van Jakarta woont.

De skyline van Jakarta hebben we achter ons gelaten. Vanuit de bus zien we het landschap en de infrastructuur langzaam veranderen. Totdat we uitstappen naast de sloppenwijk. Het laatste stukje naar de huizen lopen we. Langs plassen, afval, over een gammele brug en door smalle steegjes. De huizen zijn dicht op elkaar gebouwd. De was hangt bij veel huizen buiten aan de waslijn. Sommige plafonds lijken ingezakt.

Het team is verdeeld in twee groepen van vijf. De eerste groep zit naast de vader en zijn zoontjes op de grond. De andere helft van het team is bij een tweede gezin op bezoek. Later horen we dat het tweede gezin heel veel wateroverlast had met de vele regenbuien die Jakarta de laatste dagen heeft gehad.

Bij het eerste gezin zit de jongste zoon Febriano bij zijn vader opschoot. Slechts één van de kinderen zit in het Compassion project, net twee maanden. “We zijn blij met Compassion”, zegt de vader, die als enige werkt. Hij beantwoordt rustig de vragen van het team. Hij glimlacht veel en knuffelt zijn zoon. Zijn vrouw ontmoeten we een paar minuten later als ze met zoon Ariat thuiskomt. Alle schoenen en slippers worden uitgedaan bij de voordeur, waar een kleedje van Thomas de Trein ligt.

Overal in het huis ligt zeil. Aan één van de muren hangt een grote foto van Jezus met een baby foto erbij. Dankzij de regering is er nu water en elektriciteit in het huis. In de toekomst worden er appartementen gebouwd waar de gezinnen het eerste jaar mogen wonen zonder huur te betalen.

Voordat we weggaan, wil Gilbert graag nog voor het gezin bidden. Ze vouwen hun handen, sluiten hun ogen en buigen hun hoofd. Gilbert spreekt een zegen uit over het gezin, bidt voor alle kinderen en bemoedigt de ouders. Bij afscheid groeten we het hele gezin met een hand. Vader zegt nog: “Dank jullie wel dat jullie naar ons huis zijn gekomen”.

De woonomstandigheden van deze mensen komen binnen bij het team. Zij wonen dag in dag uit in deze wijk. Luxe kennen ze eigenlijk niet, maar tevreden, dankbaar en blij zijn ze wel. Omdat ze elkaar en Jezus hebben. Door smalle steegjes en over het gammele bruggetje lopen we terug naar de bus.

Emotionele achtbaan

“De reis is tot nu toe een echte emotionele rollercoaster”, zegt Gilbert. En hij heeft gelijk.

Woensdag hadden we een conferentiedag en concert en donderdag was het hele team in tranen tijdens het bezoek aan het weeshuis dat wij als kerk ondersteunen. Vrijdag dan weer langs een Compassion project in Medan om vervolgens ook een afkickkliniek te bezoeken en de dag te eindigen voor een menigte van 1.200 mensen tijdens een te gek concert.

Het bijzondere is dat de kerk (Harvest Church in Medan) die dit concert organiseerde ook de kerk is die het Compassion project én de afkickkliniek runt. Bij de afkickkliniek kreeg het nummer Amazing Grace – My Chains Are Gone een hele nieuwe lading, want voor ons zat een grote groep mannen, waarvan enkele echt kettingen om hun enkels hadden. In de kliniek gebeurt dat als iemand bijvoorbeeld gevochten heeft.

Gister vlogen we door naar Jakarta en hebben Gilbert & Sharon één van hun sponsorkids en zijn familie ontmoet. Vandaag hebben we met z’n allen JPCC bezocht (heel cool) en heeft Gilbert gesproken in de oude gemeente van zijn vader. Maandag en dinsdag bezoeken we Compassion projecten. Zo gaan we maar door.

We genieten van al het moois dat God op ons pad brengt. Het is intensief, maar het is geweldig om God aan het werk te zien en een eer om daar onderdeel van te mogen uitmaken. Dank ook dat jullie ons volgen en onze blogs lezen!