Geloof als een mosterdzaad

We reizen vandaag van Medan naar Jakarta. Ps Anton en zijn vrouw van het weeshuis Bunga Bakung rijden Gilbert en Sharon naar het vliegveld. De voorgangers van Harvest Church Medan rijden de rest van het team naar het vliegveld.

Onderweg komen we typische Indonesische taferelen tegen in het verkeer. De scooters rijden werkelijk overal. Kris kras rijden ze tussen al het andere verkeer door. Soms snijden ze auto’s af. Ook die van ons, dan remmen we hard en wordt er getoeterd. Veel auto’s rijden ook gewoon door als het stoplicht op rood staat, alsof dat mag van de politie. Zowel Gilbert en Sharon zijn blij dat ze zelf niet hoeven te rijden. “Ik zou hier alleen maar met een tank kunnen rijden”, grapt Gilbert.

God vergeet ons niet
Ps Anton zit achter het stuur en benut de laatste uren om goede gesprekken te voeren met de voorgangers van re:connect. Het bezoek van het team aan het weeshuis heeft hem erg goed gedaan. “Ik had een contract om twee keer per week te preken op de radio. Maar dat is vorige maand beëindigd. Ik had toen geen idee wat ik zou gaan doen. Tijdens het concert zeiden jullie dat jullie speciaal voor de kinderen in het weeshuis zijn gekomen. Dat was zo’n bemoediging voor mij”, zegt hij eerlijk. “God is ons helemaal niet vergeten.”

Ook de preek van Gilbert (tijdens het concert bij Harvest Church Medan) over dromen en doorgaan heeft ps Anton geraakt. “Het was allemaal voor mij. We gaan door met dit werk. Ik hoef niet zo’n groot geloof te hebben, al is het maar zo klein als een mosterdzaad.”

Als we voor een stoplicht staan wordt er water verkocht. Links van ons zien we een gigantische begraafplaats achter groene poorten liggen. Verderop langs de weg is veel leven. Overal zijn mensen op de been. Verschillende winkels sieren het straatbeeld. Van fruitmarktjes tot bezinepompen en kappers. Alles gebeurt langs de weg.

Twee belangrijke connecties
“Het werk dat jij met je familie doet is inspirerend”, zegt Sharon tegen ps Anton. “Ik heb er zo van genoten om jullie als één grote familie samen te zien. Mijn complimenten. Het is vast niet altijd eenvoudig, want de kinderen hebben verschillende achtergronden en dragen veel pijn met zich mee.” Gilbert is het daarmee eens. “De twee belangrijkste connecties zijn die met God en met je familie. Die connecties laten zien dat je een goede connectie met mensen hebt.”

We zijn dankbaar voor het werk dat ps Anton samen met zijn vrouw doet. We zijn geïnspireerd en hebben erg genoten van hun liefde voor alle weeskinderen van Bunga Bakung. Voordat we afscheid nemen zegt ps Anton nog: “Jullie zijn nog niet eens weg of de kinderen vragen al wanneer jullie weer komen.”

In de bergen, door de dalen

De achttien kinderen van het weeshuis Bunga Bakung zijn net aan ons voorgesteld. Voor ons staan toekomstige artsen, presidenten, soldaten, zakenlui, politiemannen en voorgangers. Wij krijgen de eer om te bidden voor deze kinderen, om ze te bemoedigen en om ze lief te hebben. Dat raakt niet alleen de kinderen, maar ook het team.

Ieder teamlid is bij een kind gaan staan of knielen om voor hem of haar te bidden. Buiten regent het pijpenstelen, maar binnen regent het de warme liefde van God. Die liefde van Jezus is eerlijk gezegd niet in woorden of beelden uit te drukken. Die liefde kan je alleen maar ervaren. En als het moment daar is, word je overladen, je beker vloeit over. Die pure liefde is zo sterk. Binnen een paar minuten huilen niet alleen de kinderen, ook het team is zichtbaar emotioneel en kan haar tranen niet bedwingen. Gods liefde stroomt via gebed, via knuffels, via kusjes op voorhoofden. Gods liefde accepteert ieder kind.

Wij geloven dat God een bijzonder plan heeft voor ieder weeskind. Hij heeft dromen in hun hart gelegd. Dromen om het onmogelijke te bereiken en om vast te houden aan Zijn ware liefde. De kinderen zijn jong, maar hebben al veel en heftige situaties meegemaakt. In de bergen, door de dalen, hebben zij geleerd wie God is. “Wij geloven in jullie”, zegt Gilbert, als hij ze bemoedigt vlak voordat we voor ze bidden. “Wij staan naast jullie. Het maakt niet uit wat jullie achtergrond is, jullie toekomst is schitterend. God de Vader houdt van jullie. Onthoud dat altijd. Zijn liefde verandert alles. Maar zet wel door, geef niet op. Please don’t let go.”

Toewijding en passie
Het weeshuis Bunga Bakung bestaat 10 jaar. Over de hele periode zijn 90 kinderen opgegroeid binnen het weeshuis. Ps Anton en zijn vrouw zijn het weeshuis gestart met een droom om kinderen op te vangen. Koste wat het kost. Toen zij geen geld meer hadden, hebben ze zelfs hun trouwringen verkocht. Hun toewijding is zichtbaar. Hun passie is aanstekelijk. Hun liefde voor de kinderen is immens.

Het echtpaar heeft zelf drie kinderen en behandelt haar eigen kinderen en de weeskinderen gelijk. Op dit moment telt het weeshuis 18 kinderen, in de leeftijd van 5 tot 16 jaar. Wij als kerk ondersteunen ps Anton in van alles dat nodig is. Zo staat er buiten op het terrein een re:connect Haarlem watertank, zodat er altijd voldoende en schoon water is.

Onophoudelijk
De 5-jarige Sari (de benjamin van het weeshuis) zit een hele tijd bij zangeres Liesbeth op schoot. Liesbeth houdt haar vast en knuffelt haar. Als Sari naar voren gaat om te zingen, horen we haar verhaal. Zij en haar oudere zus hebben geen ouders meer. Hun moeder is vier maanden geleden overleden. Kort na de begrafenis zei ze dat ze graag wilde zingen. Ook nu wil ze een lied in haar eigen taal zingen. Speciaal voor ons. Als ze de eerste noten inzet, beginnen de ogen van Liesbeth te tranen. Onophoudelijk.

Veel kinderen hebben hun ouders verloren. Sommige ouders hebben hun kind achtergelaten in het weeshuis om zelf naar een andere regio te verhuizen. André zit bijvoorbeeld nu drie jaar in het weeshuis. Zijn vader is overleden. Zijn moeder is ‘heel erg arm’. Krisman komt uit Atjeh. “He is the kindest kid here”, glimlacht ps Anton. “Hij kan alles verkopen.” Plotseling zijn dit niet zomaar prachtige kinderen. Plotseling zien wij als team hun leven voor ons. Waar ze vandaan komen, wat ze hebben meegemaakt, hoe ze uitreiken naar God.

Puur en oprecht
Schrijfster Marina bidt voor Christine. Heel bescheiden staat Christine met haar ogen dicht en handen gevouwen. Marina houdt haar vast en bidt in het Nederlands. Christine bidt zelf ook mee, ontvangt wat God voor haar heeft en doet geen enkel ogenblik haar ogen open. Het geloof van de kinderen is zo puur en oprecht. Dat inspireert. We bidden niet alleen voor de weeskinderen, ook de kinderen uit de buurt die gekomen zijn ontvangen gebed en liefde.

We blijven langer dan gepland bij de kinderen, zodat we nog lekker met ze kunnen spelen en dansen. In een grote kring staat steeds iemand anders in het midden, die een dansje voordoet. De rest van de groep doet het dansje na. Het wordt alsmaar gekker en gezelliger. Alsof het dansen een ontlading teweegbrengt. Bij de kinderen, maar vooral ook bij het team, dat alles heeft gegeven om deze kinderen te dienen.

Betalen met gebed
We eten nog met elkaar: kip en rijst met een beetje sambal. Daarna is het echt tijd om afscheid te nemen. Elsie bedankt ons door de microfoon. “Ik ben blij en gezegend door God. Ik ben blij want jullie zijn hier en zorgen voor ons. Wij kunnen niets teruggeven, maar wij zullen betalen met gebed. We bidden dat jullie succesvol worden en gezegend worden door God.” Als we in de bus zitten staan alle kinderen buiten om ons uit te zwaaien. We zwaaien totdat we ze niet meer kunnen zien.

In de bus praten we na over al onze ervaringen, de intensiteit van de verhalen, de kracht van Gods liefde. We hebben een hele bijzondere tijd gehad in het weeshuis. Deze dag zullen we nooit meer vergeten. En de kinderen hopelijk ook niet.

Life is not to get something, life is to become something. Live a fruitful life” (via ps Anton).

 

Amazing Grace

Als we donderdagochtend de bus uitstappen raken onze slippers de modder. In de straten van de dorpen rondom Berastagi bestaan sommige wegen alleen uit modder. We lopen met de hele groep een wijk in. De huizen zien er armoedig uit en het ruikt sterk naar riolering. De lucht is blauw en wordt schilderachtig mooi als de wolken samenkomen. We zijn op weg naar het huis van de ouders van ps Anton (de oprichter van het weeshuis).

Zijn vader heeft hartproblemen en is sinds kort uit het ziekenhuis ontslagen met het advies om veel bedrust te houden. Gilbert is gevraagd om voor genezing te bidden en het hele team is uitgenodigd om ook mee te gaan. Als we bij het huis aankomen, staat de moeder van ps Anton ons buiten op te wachten. In prachtige klederdracht groet ze ons vriendelijk. We trekken allemaal onze schoenen uit, lopen het huis in en zien vader op een matras in de woonkamer liggen. Hij komt een beetje overeind om iedereen een handje te kunnen geven.

Waar we kunnen zitten, gaan we zitten. We zitten op de bank, op de vloer, op stoepjes. Het huis is echt een thuis vol foto’s, gezellige matjes op de vloer, kleurrijke showgordijnen en een scooter links van de voordeur in de woonkamer. “Bedankt dat jullie hier naar toe zijn komen”, zegt de vader met trillende stem.

Zijn zoon, ps Anton, herhaalt wat hij zegt en Gilbert vertaalt naar het Nederlands. Zo horen we dat de vader voorganger is en drie van zijn kinderen ook. Een deel van zijn gemeente was gister op de conferentiedag aanwezig. “Ik kon niet komen dus ik ben blij dat jullie hier nu zijn.”

We gaan staan als Gilbert bidt voor genezing, voor vrede in het huis en voor Gods liefde. De aanwezigheid van God daalt neer. En wordt alleen maar sterker als Sharon het nummer Amazing Grace a capella inzet. De vrede waar Gilbert net voor bad, voelen we nu in de woonkamer.

Halleluja, is de reactie na de laatste noten. Vader doet zijn hand omhoog om te bedanken of misschien om God alle eer en glorie te geven. Zijn dochter, die de hele tijd achter hem heeft gezeten om hem te ondersteunen, zegt: na dit bezoek zal papa snel weer kunnen lopen. “Deze mensen zijn dienaren van God”, zegt ps Anton tegen zijn vader. “Dat u gauw weer mag spreken.”

Voordat we het huis verlaten, geeft iedereen vader nog een handje. Met tranen in zijn ogen en een lieve rustige uitstraling groet hij ons. “Dank u wel dat u bent geweest.”

Vrijheid om te aanbidden

Het geritsel van Bijbelpagina’s die worden omgedraaid is in de hele kerk te horen. Een menigte van zo’n 500 mensen luistert aandachtig als Gilbert een seminar geeft over aanbidding en lofprijzing. “We zijn hier gekomen om te helpen. Als we de principes van aanbidding beter begrijpen, worden we betere worshippers en leren we om beter samen te werken als een team”, vertelt hij aan de bezoekers.

We zijn uitgenodigd voor een conferentiedag om seminars, workshops en een concert te geven ter opbouw van de lokale gemeenten in Berastagi en omgeving. Berastagi ligt 70 kilometer ten noorden van Medan, waar we gister geland zijn. Na een lange reis zijn we opgehaald en afgezet bij ons hotel. De busrit van Medan naar Berastagi was hobbelig, maar zeker de moeite waard, want we doorkruisten prachtige landschappen met bergen, vulkanen en zelfs apen, die langs de weg zaten te chillen.

Verwachtingsvol
De conferentiedag is onder andere een initiatief van ps Anton, die eigenaar is van het weeshuis Bunga Bakung dat wij als gemeente steunen. Ps Anton heeft verschillende kerken in de regio samengebracht om aanbiddingsleiders, aanbidders, muzikanten en voorbedeteams meer te laten onderwijzen over lofprijzing.

De kerkzaal van GPDI Jemaat Immanuel zit bomvol met mensen uit de hele regio. Veel bezoekers komen uit de dorpen rondom Berastagi en zijn te voet naar de kerk gekomen. Ze zijn verwachtingsvol naar wat komen gaat.

Gilbert deelt in het Engels drie verschillende seminars over aanbidding. “Het is mijn droom dat wanneer mensen Gods aanwezigheid ervaren, ze niet ons zullen najagen, maar juist God zullen najagen”, deelt hij. “Als aanbiddingsleiders zijn we dienaren van God. Het gaat niet om ons. Het gaat allemaal om Hem. Het gaat er niet om hoe geweldig de muziek is die wij maken. Het gaat allemaal om de geweldige genade van Jezus in onze levens.”

De bezoekers glimlachen veel, kijken vriendelijk en maken aantekeningen in schriftjes. Als Gilbert ze iets vraagt, dan antwoorden ze hardop. En als hij grapjes maakt, dan lachen ze daar ook heel hard om. De sfeer is goed, open en vertrouwd. Gilbert wordt vertaald naar het Indonesisch en ook deze man komt helemaal los. Als Gilbert een gek dansje doet, doet hij dat ook gewoon.

Tijd voor de praktijk
Na het theoretische deel is het tijd voor de praktijk. De grote groep wordt in tweeën verdeeld. De zangers en mensen die geïnteresseerd zijn in zang blijven in de grote zaal, waar Sharon een workshop geeft. De drummers en bassisten worden gevraagd mee naar boven te gaan met drummer Joel en bassist Daniel.

Op weg naar boven glijden onze ogen van de trap door de ramen naar buiten. We zien veel armoede. We zien huizen die afgebrokkeld zijn. We zien afval op straat. We zien nood. Binnen de muren van de kerk is de veiligheid en vrijheid om te dromen over de toekomst. De elf enthousiastelingen krijgen uitgebreid uitleg over hun favoriete instrument.

De groep bestaat voornamelijk uit kinderen en tieners. Ze zijn verlegen, maar stellen ook wat vragen en sommige spelen zelfs zelf op de drum. Aan het eind vraagt Joel wie uit de groep weleens in de kerk drumt. Dan pakt Joel zijn tas, haalt daar twee drumstokken uit en geeft die aan de 16-jarige Adolf. Een kleine maar attente bemoediging zodat hij zijn hart blijft volgen. Vol blijdschap pakt Adolf de drumstokken aan. Hij glimlacht van oor tot oor. “Ik ben er heel blij mee”, zegt hij achteraf. “Het belangrijkste in de muziek is dat je luistert naar elkaar.” Dat hebben de geïnteresseerden deze middag zeker gedaan.

Nothing is impossible
We hopen dat iedereen is bemoedigd om God te blijven aanbidden in welke situatie iemand ook leeft. De situatie verandert misschien niet, maar ons perspectief wel, aldus Gilbert. Vanavond sluiten we de conferentiedag af met een concert in het hotel waar we verblijven.

#FREEDOMtour #1

Onze reis naar Indonesië zat vol met gekkigheid, films kijken, goede gesprekken, hobbelige busreizen en een heel warm ontvangst. We zijn er! Bekijk ons eerste filmpje hier.

Morgen vertrekken wij

Na alle voorbereidingen gaat het nu echt gebeuren! Morgen vertrekken wij met een groep van 10 personen naar Indonesië. Of we er klaar voor zijn? Ik denk het niet, maar we zijn wel voorbereid, enthousiast en dankbaar. We zien uit naar de vele ontmoetingen die wij zullen hebben.